Lugon kong pakpak di makalipad Pagka't masakit walang hinuhod sa utak, Mamalag-malag sa mga nakaraan Naglalambitin sa kasalukuyan..
Mga pagpapasiya'y masalimuot Sa tigang na isip nitong yamot, Nagbabalik-balik sa bangungot Sa iisang dipang pasong hamog..
Luno ang isipan ko't aligaga Sa mga nakikitang gawang masama.. Ang mabuti'y hinahon lang sa damdamin, Na wag lang masasaling ay masakit..
Malundong landas ang tatahakin Bagamat ang mababaw ay malalim, Sa silong ng araw nag papainit Ng tubig sa bunganga ng bituwin..
Nagkakasya sa maiksing kumot Pilit isinusuot itong salakot, Nang mapag kasya lamang ang kanin Hinahaluan ng tubig at asin. .
Mga pag iyak ko't taghoy sa dilim Di maririnig kahit magsapin sa mata ng salamin, Pagkat itong nasa itaas lang ang nakatingin Sa mga matang sa luha'y nagbabahing..
Pilit papasanin ang lungkot Isang libong kilo man ang kirot Nang hapis ang dumais sa buhok, At anit na nagpapasakit sa tuktok..
Balagwit ng pagdurusa'y ipapasan Sa likod kong pata na't may gulang, Kung iiwan mo lang sa lansangan Itong pighatiang nahihibang..
Pagkat ikaw ang nagdadala ng lakas Sa loob kong marumi ang landas, Na nagbigay ng liwanag sa maitim Nagpaputi ng pag asa sa dilim
Wala na akong iibigin pang iba Kundi ikaw na mahal kong Balarila Na nagbibigay kahulugan sa aking parirala, Na siyang inspirasyon nitong tula..
AngPoetMo🇵🇠